متاآنالیز و جین گلس: ترکیبِ شواهد یا توهمِ دقت؟
جلسهٔ ۳۱ از ۵۰ · فلسفه‌یِ علمِ روان‌شناسی
جین وی. گلس در ۱۹۷۶ اصطلاحِ «متاآنالیز» را ابداع کرد — روشی برایِ ترکیبِ آماریِ نتایجِ ده‌ها یا صدها مطالعه‌ی مستقل در یک اندازه‌ی اثرِ واحد. این جلسه، بستِ خوشه‌ی چهارم، می‌پرسد: آیا ترکیبِ مطالعاتِ ضعیف، دقتِ واقعی می‌سازد یا فقط توهمِ آن را؟
رویکردِ درمانی: فلسفه‌یِ علم؛ روش‌شناسیِ ترکیبِ شواهد
این جلسه برایِ چه کسی است
برایِ کسی که می‌خواهد بداند وقتی صدها مطالعه‌ی کوچک و ناهمگون درباره‌ی یک موضوع وجود دارد، آیا میانگین‌گرفتنِ آماریِ همه‌شان واقعاً یک پاسخِ قابلِ‌اعتماد می‌سازد یا فقط ظاهرِ دقتِ عددی را به مشکلاتِ زیرین می‌پوشاند.
در این جلسه چه می‌گذرد
پنج جلسه‌ی این خوشه دلایلِ متعددی برایِ بی‌اعتمادی به یک مطالعه‌ی منفرد نشان دادند: آمیزه‌ی ناهم‌خوانِ فیشری/نیمن-پیرسونی (جلسه‌ی ۲۶)، دوگانه‌سازیِ ۰٫۰۵ (جلسه‌ی ۲۷)، درجاتِ آزادیِ پژوهشگر (جلسه‌ی ۲۸)، ریاضیاتِ نرخِ کاذب‌بودنِ یافته‌ها (جلسه‌ی ۲۹)، و اصلاحاتِ نهادیِ نیمه‌کاره (جلسه‌ی ۳۰). این جلسه، بستِ خوشه، به راهبردِ متفاوتی می‌رود: اگر هیچ مطالعه‌ی منفردی به‌تنهایی وزنِ شواهدیِ زیادی ندارد، شاید بشود با ترکیبِ آماریِ بسیاری مطالعه، تصویرِ قابلِ‌اعتمادتری ساخت. جین وی. گلس، روان‌شناس و روش‌شناسِ آمریکایی، در سخنرانیِ ریاست‌جمهوریِ انجمنِ پژوهشِ آموزشیِ آمریکا، اصطلاحِ «متاآنالیز» را همین‌جا…
چرا این جلسه اینجایِ مسیر است
جلسه‌ی پایانیِ خوشه‌ی چهارم است و راهبردِ ترکیبِ آماریِ مطالعات را در برابرِ پنج جلسه‌ی پیشینِ همین خوشه می‌گذارد؛ جمع‌بندی‌اش نشان می‌دهد چرا هیچ ابزارِ آماریِ منفردی جایگزینِ فروتنیِ روش‌شناختی نیست.
تمرین‌هایِ این جلسه — و اینکه چه چیزی به شما می‌دهند
میانگین‌گیریِ فرضی، و شکارِ ناهمگونیِ پنهان
زمان: ۲۵ دقیقه
این تمرین نقدِ سیب-و-پرتقال و مشکلِ آشغال‌واردی-آشغال‌خروجی را از بحثی انتزاعی به محاسبه‌ای ملموس تبدیل می‌کند و فروتنیِ لازم برایِ خواندنِ هر متاآنالیزِ واقعی را تمرین می‌دهد.
مراحلِ اجرایِ هر تمرین، قدم‌به‌قدم، درونِ اپ است.
ادامه‌یِ این جلسه در اپ ←