آیا روان‌شناسی علمِ پیشاپارادایمی است؟
جلسهٔ ۲۵ از ۵۰ · فلسفه‌یِ علمِ روان‌شناسی
این جلسه، بستِ خوشه‌ی «نقدِ روش و اندازه‌گیری»، چارچوبِ توماس کوهن (جلسه‌ی ۲، خوشه‌ی اول) را دوباره به‌کار می‌گیرد تا هفت جلسه‌ی این خوشه را جمع‌بندی کند: آیا روان‌شناسی، با این‌همه بحران در عملیاتی‌سازی، آزمونِ آماری، بازتولیدپذیری و اندازه‌گیری، هنوز به یک پارادایمِ واحد نرسیده — یا اساساً چیزِ دیگری است؟ آرتور استاتس (۱۹۸۱) به همین پرسش، از زاویه‌ی «تفرقه‌ی نظری»، پاسخ داد.
رویکردِ درمانی: فلسفه‌یِ علم؛ جمع‌بندیِ خوشه
این جلسه برایِ چه کسی است
برایِ کسی که این هفت جلسه را دنبال کرده و می‌خواهد با یک پرسشِ بزرگ‌تر جمع‌بندی‌شان کند: آیا روان‌شناسی، با این‌همه بحرانِ روش و اندازه‌گیری، هنوز به یک پارادایمِ واحد نرسیده یا اساساً چیزِ دیگری است.
در این جلسه چه می‌گذرد
این جلسه، بستِ خوشه‌ی «نقدِ روش و اندازه‌گیری»، چارچوبِ توماس کوهن (جلسه‌ی ۲، خوشه‌ی اول) را دوباره به‌کار می‌گیرد. هفت جلسه‌ی قبل نشان دادند سنجش در روان‌شناسی — از تعریفِ مفاهیم (جلسه‌ی ۱۸) تا اثباتِ روایی (جلسه‌ی ۱۹) تا آزمونِ آماری (جلساتِ ۲۰-۲۲) تا خودِ ماهیتِ اندازه‌گیری (جلساتِ ۲۳-۲۴) — پر از پرسش‌هایِ حل‌نشده است. کوهن توضیح داده بود «علمِ عادی» یعنی کارِ پژوهشگرانی که در دلِ یک پارادایمِ مشترک کار می‌کنند، بدونِ بحث بر سرِ مبانی؛ پیش از رسیدن به چنین توافقی، یک رشته «پیشاپارادایمی» است: چند مکتبِ رقیب، بدونِ زبانِ مشترکی برایِ داوری. آرتور استاتس، روان‌شناسِ آمریکایی، در **Paradigmati…
چرا این جلسه اینجایِ مسیر است
جلسه‌ی پایانیِ این خوشه‌یِ هشت‌جلسه‌ای است و چارچوبِ کوهنیِ جلسه‌ی ۲ (خوشه‌ی اول) را دوباره به‌کار می‌گیرد؛ جمع‌بندیِ آن، سه خوشه‌ی این دوره را تا اینجا در یک نگاه کنار هم می‌گذارد.
تمرین‌هایِ این جلسه — و اینکه چه چیزی به شما می‌دهند
ارزیابیِ لاکاتوشیِ چند مکتب، و جمع‌بندیِ کلِ دوره
زمان: ۳۰ دقیقه
این تمرین پرسشِ کوهنیِ این جلسه را با معیارِ جایگزینِ لاکاتوش می‌سنجد، و دانشِ پراکنده‌ی بیست‌وپنج جلسه را به روایتی منسجم و شخصی تبدیل می‌کند.
مراحلِ اجرایِ هر تمرین، قدم‌به‌قدم، درونِ اپ است.
ادامه‌یِ این جلسه در اپ ←