مایکل و بحرانِ اندازه‌گیری در روان‌شناسی
جلسهٔ ۲۳ از ۵۰ · فلسفه‌یِ علمِ روان‌شناسی
جوئل مایکل، روان‌شناسِ استرالیایی، در ۱۹۹۷ و ۱۹۹۹ پرسشی رادیکال مطرح کرد: آیا آنچه در روان‌شناسی «اندازه‌گیری» نامیده می‌شود، واقعاً همان چیزی است که فیزیک‌دانان با این کلمه می‌فهمند؟ او استدلال کرد روان‌شناسی، بدونِ آزمودن، فرض کرده مفاهیمی مثلِ هوش «کمّی»اند — و این را «اختلالِ فکریِ روش‌شناختی» نامید.
رویکردِ درمانی: فلسفه‌یِ علم؛ نظریه‌ی اندازه‌گیری
این جلسه برایِ چه کسی است
برایِ کسی که یک قدم عقب‌تر می‌رود و می‌پرسد: پیش از هر بحثی درباره‌ی سنجیدنِ درستِ یک مفهوم، آیا اصلاً مطمئنیم مفاهیمی مثلِ هوش یا شخصیت از نوعی هستند که بشود واقعاً «اندازه»شان گرفت؟
در این جلسه چه می‌گذرد
تا اینجایِ این خوشه، پرسیده‌ایم چطور یک مفهوم را عملیاتی کنیم (جلسه‌ی ۱۸)، چطور روایی‌اش را بسنجیم (جلسه‌ی ۱۹)، و چطور آزمونِ آماری‌اش می‌تواند گمراه‌کننده باشد (جلسه‌های ۲۰ تا ۲۲). جوئل مایکل، روان‌شناسِ استرالیایی، در **Quantitative science and the definition of measurement in psychology** (۱۹۹۷) و **Measurement in Psychology** (۱۹۹۹) یک قدم عقب‌تر می‌رود: وقتی یک فیزیک‌دان «طول» را اندازه می‌گیرد، پیش‌فرضش این است که طول یک ویژگیِ **کمّی** است — اشیا می‌توانند مقدارِ بیشتر یا کمتری از آن داشته باشند به‌شکلی که این مقدارها را می‌توان جمع و تفریق کرد. مایکل پرسید: آیا هوش، یا شخصیت، یا نگرش،…
چرا این جلسه اینجایِ مسیر است
ششمین جلسه‌یِ این خوشه است و رادیکال‌ترین نقدِ آن را می‌آورد — سوالی که به قلبِ برنامه‌ی عملیات‌گراییِ جلسه‌ی ۱۸ می‌زند؛ رابطه‌اش با ماتریسِ کمپبل-فیسکِ جلسه‌ی بعد، در همان جلسه روشن می‌شود.
تمرین‌هایِ این جلسه — و اینکه چه چیزی به شما می‌دهند
آزمونِ ساختارِ افزایشی، و نوشتنِ نسخه‌ی صادقِ یک ادعا
زمان: ۲۵ دقیقه
این تمرین مفهومِ انتزاعیِ «ساختارِ افزایشی» را با تلاش برایِ اعمالش روی یک سازه‌ی روان‌شناختی ملموس می‌کند و دعوتِ مایکل به صداقتِ زبانی را در قالبِ مهارتی نوشتاری تمرین می‌کند.
مراحلِ اجرایِ هر تمرین، قدم‌به‌قدم، درونِ اپ است.
ادامه‌یِ این جلسه در اپ ←