میل: خطرِ نظری و ستاره‌هایِ جدولی
جلسهٔ ۲۰ از ۵۰ · فلسفه‌یِ علمِ روان‌شناسی
پل میل، بیست‌وسه سال پس از مقاله‌ی روایی سازه، با نگرانی نوشت: روان‌شناسیِ «نرم» (شخصیت، بالینی، اجتماعی) پر است از ستاره‌هایِ معناداریِ آماری در جدول‌ها، اما به‌ندرت واقعاً پیش می‌رود. مقاله‌ی ۱۹۷۸ او می‌پرسد چرا آزمونِ فرضیه در این حوزه‌ها، برخلافِ فیزیک، دانشِ انباشتنی نمی‌سازد.
رویکردِ درمانی: فلسفه‌یِ علم؛ نقدِ روش‌شناختی
این جلسه برایِ چه کسی است
برایِ کسی که کنجکاو است بداند چرا صدها یافته‌ی «معنادار» در روان‌شناسیِ شخصیت و بالینی، با وجودِ همه‌ی این ستاره‌هایِ آماری در جدول‌هایِ مقاله‌ها، هنوز به یک نظریه‌ی یکپارچه و واقعاً انباشتنی ختم نمی‌شود.
در این جلسه چه می‌گذرد
جلسه‌ی قبل با کرونباخ و میل دیدیم چطور یک سازه سنجیده می‌شود. حالا همان پل میل، بیست‌وسه سال بعد، در **Theoretical risks and tabular asterisks: Sir Karl, Sir Ronald, and the slow progress of soft psychology** (۱۹۷۸)، نگرانیِ عمیق‌تری مطرح می‌کند: حتی وقتی سنجش درست انجام شود، چرا روان‌شناسیِ «نرم» — شخصیت، بالینی، اجتماعی — با وجودِ صدها یافته‌ی «معنادار»، آن‌قدر که فیزیک پیش رفته، پیش نمی‌رود؟ میل اصطلاحِ طعنه‌آمیزِ «ستاره‌هایِ جدولی» را به‌کار برد — همان علامتِ ستاره‌ای کنارِ نتیجه‌ی «معنادار» (p کمتر از ۰٫۰۵) در جدولِ مقاله‌ها. مشکل این است: در روان‌شناسیِ نرم، تقریباً هر دو متغیری که با هم…
چرا این جلسه اینجایِ مسیر است
سومین جلسه‌یِ این خوشه است و نگرانیِ رسمیِ کرونباخ-میلِ جلسه‌ی ۱۹ را با نقدی تندتر ادامه می‌دهد؛ مفهومِ «عاملِ ولگرد»ش، پیش‌درآمدِ مستقیمِ نقدِ کوهن بر آزمونِ فرضِ صفر در جلسه‌ی بعد است.
تمرین‌هایِ این جلسه — و اینکه چه چیزی به شما می‌دهند
بازنویسیِ فرضیه به‌سبکِ پوپری، و ارزیابیِ لاکاتوشی
زمان: ۲۵ دقیقه
این تمرین فاصله‌ی میانِ آزمونِ ضعیف و آزمونِ قوی — هسته‌ی نقدِ میل — را با تجربه‌ی نوشتنِ یک فرضیه‌ی دقیق‌تر نشان می‌دهد، و پیوندِ میل با لاکاتوش را به ابزاری واقعیِ ارزیابیِ نظریه‌ها تبدیل می‌کند.
مراحلِ اجرایِ هر تمرین، قدم‌به‌قدم، درونِ اپ است.
ادامه‌یِ این جلسه در اپ ←