واتسون، اسکینر و رفتارگراییِ رادیکال
جلسهٔ ۱۴ از ۵۰ · فلسفه‌یِ علمِ روان‌شناسی
جان واتسون در ۱۹۱۳ اعلام کرد روان‌شناسی باید کاملاً از درون‌نگری و آگاهی دست بکشد و فقط به رفتارِ قابلِ‌مشاهده بپردازد؛ بی. اف. اسکینر این برنامه را به فلسفه‌ای کامل — رفتارگراییِ رادیکال — گسترش داد که حتی مفهومِ «آزادیِ اراده» را زیرِ سوال می‌برد.
رویکردِ درمانی: تاریخِ روان‌شناسی؛ رفتارگرایی و روش‌شناسیِ رفتاری
این جلسه برایِ چه کسی است
برایِ کسی که می‌خواهد بداند چرا برایِ چند دهه، بخشِ بزرگی از روان‌شناسیِ آمریکایی حاضر نبود اصلاً درباره‌ی «فکر» یا «احساس» حرف بزند و فقط به رفتارِ قابلِ‌مشاهده می‌پرداخت — و این تصمیم چه پیامدِ فلسفیِ رادیکالی درباره‌ی آزادیِ اراده داشت.
در این جلسه چه می‌گذرد
جلسه‌ی ۱۱ دیدیم وونت کوشید ذهن را از طریقِ درون‌نگری مطالعه کند، و به بحرانِ عینیتِ این روش اشاره شد. جان بی. واتسون، روان‌شناسِ آمریکایی، در بیانیه‌ی ۱۹۱۳ نتیجه‌ی رادیکالی از این بحران گرفت: روان‌شناسی، به‌عنوانِ یک رفتارگرا، شاخه‌ای کاملاً عینی و آزمایشی از علومِ طبیعی است؛ هدفِ نظری‌اش پیش‌بینی و کنترلِ رفتار است، نه توصیفِ آگاهی. واتسون استدلال کرد مشکلِ درون‌نگری صرفاً دشواریِ فنی نبود، بلکه یک نقصِ منطقی: داده‌ای که فقط از طریقِ گزارشِ یک ناظرِ تمرین‌دیده درباره‌ی تجربه‌ی خودش در دسترس است، اصولاً نمی‌تواند توسطِ ناظرِ دیگری مستقیماً بررسی و تایید شود — یعنی هرگز واقعاً بین‌الاذهانی نمی…
چرا این جلسه اینجایِ مسیر است
چهارمین جلسه‌یِ این خوشه است و بحرانِ عینیتِ جلسه‌ی ۱۱ را به نتیجه‌ی منطقیِ رادیکالش می‌رساند — کنارگذاشتنِ کاملِ درون‌نگری، نه فقط اصلاحِ آن؛ همین برنامه، در جلسه‌ی بعد، دقیقاً در آزمونِ زبان به چالشِ جدی کشیده می‌شود و راه را برایِ انقلابِ شناختی باز می‌کند.
تمرین‌هایِ این جلسه — و اینکه چه چیزی به شما می‌دهند
تفکیکِ رفتارگراییِ روشی از رادیکال، و ردیابیِ تقویت
زمان: ۲۰ دقیقه
این تمرین تمایزِ ظریف اما مهمی را که در نقلِ عامیانه‌ی رفتارگرایی گم می‌شود روشن می‌کند، و اصولِ شرطی‌سازیِ عامل را از نظریه‌ای آزمایشگاهی به ابزارِ تحلیلِ رفتارِ واقعی تبدیل می‌کند.
مراحلِ اجرایِ هر تمرین، قدم‌به‌قدم، درونِ اپ است.
ادامه‌یِ این جلسه در اپ ←