سه حالتِ احساسیِ روزمره‌مان
جلسهٔ ۲ از ۶ · مهربانی با خودم
چرا بعضی روزها انگار همیشه در حالتِ هشدار و دفاعیم، بعضی روزها فقط داریم می‌دویم و به هدف می‌رسیم، و به‌ندرت واقعاً حسِ آرامش و امنیت داریم — و آشنایی با سه حالتِ ساده که پشتِ خیلی از واکنش‌هایمان، از جمله همان سخت‌گیریِ جلسه‌ی قبل، نشسته‌اند.
رویکردِ درمانی: روان‌آموزی، برداشتِ عمومی و بدونِ اصطلاحِ فنی از رویکردِ شفقت‌محور در روان‌شناسی
این جلسه برایِ چه کسی است
برایِ کسی که جلسه‌ی قبل فهمید سخت‌گیری‌اش ریشه دارد، اما هنوز نمی‌داند چرا بعضی روزها انگار در حالتِ جنگ است، بعضی روزها فقط بدونِ توقف می‌دود، و به‌ندرت — حتی در تعطیلات — واقعاً حسِ آرامش و امنیت می‌کند.
در این جلسه چه می‌گذرد
می‌خواهیم ببینیم چرا هر سه حالت — حتی حالتِ هشدار — لازم و طبیعی‌اند، و مشکل کجاست: نه در وجودِ حالتِ هشدار، بلکه در گیرکردن در آن.
چرا این جلسه اینجایِ مسیر است
جلسه‌ی دوم است و سه حالتِ احساسیِ روزمره — تهدید، تلاش، آرامش — را می‌شناساند؛ پلی میانِ جلسه‌ی اول و صدایِ منتقدِ درونیِ جلسه‌ی سوم که مستقیماً از حالتِ تهدید سرچشمه می‌گیرد.
تمرین‌هایِ این جلسه — و اینکه چه چیزی به شما می‌دهند
شناساییِ نشانه‌هایِ بدنیِ هر حالت
زمان: ۵ دقیقه
شناختنِ نشانه‌هایِ بدنی، تشخیصِ حالت را از یک حدسِ ذهنی به یک چک‌کردنِ سریع تبدیل می‌کند.
ردیابیِ اثرِ سرزنش بر چراغِ قرمز
زمان: در طولِ روز
دیدنِ این رابطه‌ی مستقیم، صدایِ منتقد را از یک «کمک‌کننده‌ی بی‌ضرر» به دلیلِ واقعیِ خستگی‌تان تبدیل می‌کند.
تمرینِ چند‌دقیقه‌ایِ روشن‌کردنِ چراغِ آبی
زمان: ۵ دقیقه
این اولین تمرینِ آگاهانه برایِ روشن‌کردنِ چراغی است که معمولاً خودش روشن نمی‌شود — پایه‌ی تمرینِ خودِ مهربانِ جلسه‌ی ۴.
مراحلِ اجرایِ هر تمرین، قدم‌به‌قدم، درونِ اپ است. هر جلسه در سه سطحِ عمق ارائه می‌شود: ساده، عالی، و پیشرفته.
ادامه‌یِ این جلسه در اپ ←