تامس ساز و افسانه‌یِ بیماریِ روانی
جلسهٔ ۱۷ از ۵۰ · فلسفه‌یِ علمِ روان‌شناسی
تامس ساز، روان‌پزشکِ منتقد، در ۱۹۶۱ استدلال کرد «بیماریِ روانی» یک استعاره است نه یک واقعیتِ پزشکیِ تحت‌اللفظی؛ رونالد لینگ همین نقد را با روشِ پدیدارشناختی گسترش داد. این جلسه، خوشه‌ی «تاریخ و بنیادها» را با پرمناقشه‌ترین پرسشِ آن می‌بندد: چه‌کسی حق دارد بگوید یک تجربه‌ی ذهنی «بیماری» است؟
رویکردِ درمانی: تاریخِ روان‌شناسی؛ جنبشِ ضدروان‌پزشکی
این جلسه برایِ چه کسی است
برایِ کسی که تا حالا از خودش نپرسیده «بیماریِ روانی» دقیقاً به چه معنا «بیماری» است، و می‌خواهد استدلالِ کسی را ببیند که این پرسش را با جدیتِ کامل و بدونِ انکارِ رنجِ واقعیِ افراد پیش برد.
در این جلسه چه می‌گذرد
این جلسه، بستِ خوشه‌ی «تاریخ و بنیادهایِ روان‌شناسیِ علمی» است — و با پرمناقشه‌ترین پرسشِ آن تمام می‌شود. جلسه‌ی قبل با یاسپرس دیدیم روان‌پزشکان کوشیدند مرزِ فهم‌پذیری را بکشند. تامس ساز، روان‌پزشکِ آمریکاییِ مجارستانی‌تبار، در **The Myth of Mental Illness** (۱۹۶۱) گامی رادیکال‌تر برداشت: او پرسید، اصلاً «بیماریِ روانی» به چه معنا «بیماری» است؟ استدلالش این بود که «بیماری»، به‌معنایِ دقیقِ پزشکی، یعنی آسیبی قابلِ‌اثباتِ فیزیکی در بدن — مثلِ تومور یا عفونت؛ اما اکثرِ چیزهایی که «بیماریِ روانی» نامیده می‌شوند، از نگاهِ او، نه آسیبِ اثبات‌شده‌ی بدنی، بلکه **مشکلاتِ زندگی** — تعارض‌هایِ اخلاقی، اج…
چرا این جلسه اینجایِ مسیر است
جلسه‌ی پایانیِ این خوشه‌یِ هفت‌جلسه‌ای است و مرزِ فهم‌پذیریِ یاسپرس در جلسه‌ی ۱۶ را به پرسشِ رادیکال‌تری می‌رساند؛ جمع‌بندیِ آن، کلِ خوشه از وونت تا این‌جا را در یک نگاه کنار هم می‌گذارد.
تمرین‌هایِ این جلسه — و اینکه چه چیزی به شما می‌دهند
نقدِ متوازن و جمع‌بندیِ هفت جلسه
زمان: ۳۰ دقیقه
این تمرین تمایزِ دقیقِ ساز را روی یک نمونه‌ی واقعی پیاده می‌کند و دانشِ پراکنده‌ی هفت جلسه را به یک روایتِ منسجم و شخصی تبدیل می‌کند.
مراحلِ اجرایِ هر تمرین، قدم‌به‌قدم، درونِ اپ است.
ادامه‌یِ این جلسه در اپ ←