بیاشتهاییِ روانی (آنورکسیا) فقط دربارهٔ وزنِ کمبودن است؟
نه، معیارِ اصلی محدودیتِ شدیدِ دریافتِ انرژی همراه با ترسِ شدید از افزایشِ وزن و اختلال در ادراکِ فرد از شکل و وزنِ بدنِ خودش است — وزنِ پایین نتیجهی این الگوست، نه خودِ تعریف.
آکادمی روانشناختی دکتر عقیلی
بیاشتهاییِ روانی، پرخوریِ روانی، و اختلالِ پرخوری — سه تشخیص که رابطهی فرد با غذا و بدن را به رنجی فراتر از رژیم تبدیل میکنند.
نه، معیارِ اصلی محدودیتِ شدیدِ دریافتِ انرژی همراه با ترسِ شدید از افزایشِ وزن و اختلال در ادراکِ فرد از شکل و وزنِ بدنِ خودش است — وزنِ پایین نتیجهی این الگوست، نه خودِ تعریف.
بله، پرخوریِ روانی (بولیمیا) و اختلالِ پرخوری (BED) اغلب در وزنِ طبیعی یا بالا رخ میدهند. تشخیص بر پایهی الگویِ رفتاری — دورههایِ پرخوری، رفتارهایِ جبرانی یا فقدانِ کنترل — است، نه عددِ ترازو.
پرخوریِ معمولی گاهبهگاه است و با پشیمانیِ خفیف همراه میشود. در بولیمیا، دورههایِ پرخوریِ همراه با حسِ فقدانِ کنترل، دستِکم هفتهای یکبار طیِ سه ماه، با رفتارِ جبرانیِ منظم (استفراغِ عمدی، روزهی افراطی، ورزشِ اجباری) تکرار میشود.
هر دو دورههایِ پرخوریِ همراه با فقدانِ کنترل دارند، اما در BED رفتارِ جبرانیِ منظمی (مثلِ استفراغ) در کار نیست — همین نبودِ جبران، BED را از نظرِ عوارضِ جسمیِ فوری متفاوت، اما از نظرِ رنجِ روانی بههماناندازه جدی میکند.
محدودیتِ شدید معمولاً چرخه را تشدید میکند: گرسنگیِ فیزیولوژیک و روانی، احتمالِ دورهی بعدیِ پرخوری را بالا میبرد. رویکردِ درمانی معمولاً روی بازسازیِ الگویِ خوردن، نه محدودیتِ بیشتر، تمرکز دارد.
نه، این تصورِ رایج نادرست است — اختلالاتِ خوردن در پسران و مردان، در بزرگسالانِ میانسال، و در طیفِ گستردهای از وزنها هم دیده میشوند و اغلب به همین دلیلِ باورِ غلط، دیرتر تشخیص داده میشوند.
این پاسخها راهنماییِ سریعاند، نه جایگزینِ جلساتِ کامل. برایِ کارِ ساختاریافته به کتابخانهٔ جلسات سر بزنید.
اگر گُدار را دنبال میکنید، آن را به منابعِ ترجیحیِ گوگل اضافه کنید تا مطالبش را در جستوجو بیشتر ببینید.
گُدار را به منابعِ ترجیحیِ گوگل اضافه کنید