مفهوم‌سازیِ موردی: از فهرستِ علائم به فرمول‌بندیِ بالینی
جلسهٔ ۳ از ۸ · سوپرویژنِ فردیِ پایه
فهرستِ علائم («اضطراب دارد، خواب ندارد، با همسرش دعوا می‌کند») درمان نمی‌سازد؛ یک فرمول‌بندیِ منسجم می‌سازد. این جلسه، گذر از علامت به فرمول‌بندی را با مدلِ پنج پی (زمینه‌ساز، شتاب‌دهنده، تداوم‌بخش، محافظ، مسئله‌ی حاضر) نشان می‌دهد و توضیح می‌دهد چرا فرمول‌بندی، مسیرِ درمان را تعیین می‌کند.
رویکردِ درمانی: مفهوم‌سازیِ موردی: پُلِ میانِ علائم و فرمول‌بندیِ بالینی
این جلسه برایِ چه کسی است
برایِ کارآموزی که فهرستی از علائمِ مراجعش دارد اما نمی‌داند این علائم چرا کنارِ هم آمده‌اند یا از کجا شروع کند؛ برایِ کسی که می‌خواهد از توصیفِ صرف («اضطراب دارد») به توضیحِ علّی («چرا این فرد، الان، این‌طور») برسد.
در این جلسه چه می‌گذرد
۱. درکِ نقشِ فرمول‌بندی به‌عنوانِ پُلِ میانِ تشخیص و درمان ۲. تسلط بر مدلِ پنج پی و کاربردِ آن در پرونده‌هایِ واقعی ۳. توانایی تشخیصِ فرمول‌بندیِ سطحی (توصیفی) از فرمول‌بندیِ علّی و قابلِ‌اجرا ۴. آشنایی با رویکردِ زیستی-روانی-اجتماعی و جایگاهش در کنارِ مدلِ پنج پی ۵. شناختِ خطایِ رایجِ «فرمول‌بندیِ ثابت» و لزومِ بازبینیِ آن
چرا این جلسه اینجایِ مسیر است
سومین جلسه، هسته‌ی فنیِ کلِ دوره را می‌سازد: مدلِ پنج پیِ مفهوم‌سازیِ موردی. برنامه‌ی درمانیِ جلسه‌ی چهارم و تشخیصِ بن‌بستِ جلسه‌ی هفتم، هر دو مستقیماً از همین فرمول‌بندی بیرون می‌آیند.
تمرین‌هایِ این جلسه — و اینکه چه چیزی به شما می‌دهند
جدولِ پنج پیِ لایه‌دار
زمان: ۳۰ دقیقه، پس از سه یا چهار جلسه‌ی اول
این لایه‌بندی، از فرمول‌بندیِ تک‌بعدی (فقط روانی) جلوگیری می‌کند و مسیرهایِ مداخله‌ی چندگانه — از جمله ارجاعِ پزشکی یا مداخله‌یِ اجتماعی — را روشن می‌کند.
آزمونِ اگر-حذف
زمان: ۱۰ دقیقه، پس از تکمیلِ اولین پیش‌نویسِ فرمول‌بندی
این آزمون، فرمول‌بندی‌هایِ سست را از فرمول‌بندی‌هایِ واقعاً علّی جدا می‌کند و از سرمایه‌گذاریِ زمانِ درمانی روی عواملی که فقط «مرتبط به‌نظر می‌رسند» جلوگیری می‌کند.
مراحلِ اجرایِ هر تمرین، قدم‌به‌قدم، درونِ اپ است. هر جلسه در سه سطحِ عمق ارائه می‌شود: ساده، عالی، و پیشرفته.
ادامه‌یِ این جلسه در اپ ←