سبکِ دلبستگیِ خودِ درمانگر و اثرش بر کارِ بالینی
جلسهٔ ۲ از ۶ · سوپرویژنِ خودِ درمانگر
سبکِ دلبستگیِ خودِ درمانگر، در اتاقِ درمان، بی‌صدا کار می‌کند — روی تحملِ صمیمیت، واکنش به رهاشدگیِ ادراک‌شده، و راحتی با سکوتِ مراجع اثر می‌گذارد. این جلسه ابزارِ شناختِ این اثر را می‌سازد.
رویکردِ درمانی: اثرِ سبکِ دلبستگیِ بزرگسالیِ درمانگر بر رابطه‌ی درمانی، بر پایه‌یِ چارچوبِ دلبستگیِ اینزورث و مِین
این جلسه برایِ چه کسی است
برایِ درمانگری که متوجه شده در برابرِ سکوتِ طولانیِ مراجع مضطرب می‌شود، یا در برابرِ آسیب‌پذیریِ عمیقِ او ناخودآگاه فاصله می‌گیرد — بدونِ آنکه بداند این واکنش‌ها ریشه در سبکِ دلبستگیِ خودش دارند.
در این جلسه چه می‌گذرد
۱. آشنایی با چهار سبکِ دلبستگیِ بزرگسالی و نشانه‌هایِ بالینیِ هرکدام ۲. توانایی تشخیصِ اثرِ سبکِ دلبستگیِ خود در چالش‌هایِ بالینیِ خاص ۳. ابزارِ عملی برایِ ترسیمِ نقشه‌ی دلبستگیِ حرفه‌ای ۴. شناختِ نقشِ سوپروایزر در کارِ محدود و مسئولانه با این موضوع
چرا این جلسه اینجایِ مسیر است
دومین جلسه است و ضدانتقالِ جلسه‌ی اول را به یک چارچوبِ نظریِ مشخص‌تر وصل می‌کند — سبکِ دلبستگیِ بزرگسالیِ خودِ درمانگر. نقشه‌ای که اینجا ساخته می‌شود، در جلسه‌ی چهارم برایِ تشخیصِ فرآیندِ موازی دوباره به‌کار می‌رود.
تمرین‌هایِ این جلسه — و اینکه چه چیزی به شما می‌دهند
نقشه‌ی دلبستگیِ حرفه‌ای
زمان: ۲۰ دقیقه، یک‌بار در ابتدایِ این بخش از سوپرویژن
این نقشه، سبکِ دلبستگیِ درمانگر را از یک برچسبِ انتزاعی به الگوهایِ بالینیِ مشخص و قابلِ‌ردیابی تبدیل می‌کند.
مراحلِ اجرایِ هر تمرین، قدم‌به‌قدم، درونِ اپ است. هر جلسه در سه سطحِ عمق ارائه می‌شود: ساده، عالی، و پیشرفته.
ادامه‌یِ این جلسه در اپ ←