وقتی اجتنابِ خودِ درمانگر کار را متوقف می‌کند
جلسهٔ ۶ از ۸ · سوپرویژنِ رویکردِ پذیرش و تعهد
گاهی بن‌بستِ درمانی از مراجع نمی‌آید — از اجتنابِ خودِ درمانگر می‌آید: ترس از پرداختن به دردِ مراجع، فیوژن با «باید بدانم چه بگویم». این جلسه چارچوبی برایِ شناساییِ این الگو در سوپرویژن و کاربردِ creative hopelessness به‌شکلِ بازتابی رویِ خودِ سوپروایزی می‌دهد.
رویکردِ درمانی: شناساییِ اجتنابِ تجربیِ درمانگر به‌عنوانِ مانعِ درمان، با کاربردِ بازتابیِ creative hopelessness در سوپرویژن
این جلسه برایِ چه کسی است
برایِ سوپروایزری که متوجه شده درمانی چند هفته راکد مانده، اما فرض می‌کند علتش مقاومتِ مراجع است — بدونِ بررسیِ اینکه شاید خودِ درمانگر، نه مراجع، از رفتن به لحظاتِ دردناکِ جلسه اجتناب می‌کند.
در این جلسه چه می‌گذرد
۱. تشخیصِ نشانه‌هایِ عینیِ اجتنابِ تجربیِ درمانگر در ارائه‌یِ سوپرویژن ۲. آشنایی با مفهومِ creative hopelessness و کاربردِ بازتابیِ آن رویِ سوپروایزی ۳. مهارتِ پرسیدنِ سوالِ حساس بدونِ شرمنده‌کردنِ سوپروایزی ۴. تمایزِ اجتنابِ صلاحیتی (سوپروایزی هنوز مهارت ندارد) از اجتنابِ تجربی (سوپروایزی می‌داند اما فرار می‌کند)
چرا این جلسه اینجایِ مسیر است
ششمین جلسه، ابزارِ creative hopelessness را — که در ACT معمولاً برایِ مراجع به‌کار می‌رود — به‌شکلِ بازتابی رویِ خودِ سوپروایزی اعمال می‌کند. این جلسه مستقیماً به تمرینِ تجربیِ جلسه‌ی پنجم متکی است.
تمرین‌هایِ این جلسه — و اینکه چه چیزی به شما می‌دهند
پرسشِ بازتابیِ اجتناب
زمان: وقتی سوپروایزی می‌گوید «راکد شده‌ایم»
این دو پرسش، مسئولیتِ رکود را از مراجع به فضایِ مشترکِ رابطه منتقل می‌کند و امکانِ دیدنِ اجتنابِ درمانگر را باز می‌کند، بدونِ اتهام.
مراحلِ اجرایِ هر تمرین، قدم‌به‌قدم، درونِ اپ است. هر جلسه در سه سطحِ عمق ارائه می‌شود: ساده، عالی، و پیشرفته.
ادامه‌یِ این جلسه در اپ ←