گُدار

آکادمی روان‌شناختی دکتر عقیلی

فابینگ (Phubbing): وقتی همسرتان وسطِ حرف‌زدن سرش در گوشی است؛ پژوهش‌ها چه می‌گویند؟

شام می‌خورید و او هر چند دقیقه گوشی را نگاه می‌کند. حرف می‌زنید و نیمی از حواسش جای دیگری است. این رفتار را «فابینگ» (Phubbing؛ ترکیبِ phone و snubbing) می‌نامند و دربارهٔ زوج‌ها «فابینگِ شریک» (partner phubbing). این مقاله می‌گوید فابینگ چیست، پژوهش‌هایِ موجود دربارهٔ رابطهٔ آن با رضایتِ زناشویی، دعوا سرِ گوشی و افسردگی چه می‌گویند، چه چیزی در این یافته‌ها هنوز مبهم است و زوج‌ها در عمل چه توافق‌هایی می‌توانند بسازند. بیشترِ داده‌ها خودگزارشی و مقطعی‌اند؛ پس از «همبستگی» حرف می‌زنیم، نه «علت».

نوشتهٔ دکتر مجتبی عقیلی · عضو هیات علمی دانشگاه پیام‌نور · دانشیار روانشناسی سلامت · انتشار: ۱۵ مهر ۱۴۰۵

هم‌رسانی:تلگرامواتساپ

فابینگ دقیقاً چیست؟

فابینگ یعنی در حضورِ یک نفر، به‌جای توجه به او، به گوشی نگاه کردن. رابرتس و دیوید (۲۰۱۶) برایِ سنجشِ آن در رابطه‌هایِ عاشقانه مقیاسی نه‌گویه‌ای ساختند (در مطالعهٔ اول ۳۰۸ بزرگسال) و اثرش را در مطالعهٔ دوم (۱۴۵ بزرگسال) بررسی کردند. تفاوتِ مهم: فابینگ با «زیاد از گوشی استفاده کردن» یکی نیست؛ نکته این است که شریک در همان لحظه خود را نادیده‌گرفته‌شده می‌بیند. به همین دلیل مک‌دانیل و کوین (۲۰۱۶) از واژهٔ «تکنوفرنس» (technoference) استفاده می‌کنند: دخالتِ فناوری در لحظه‌هایِ زوجی.

پژوهش‌ها دربارهٔ رضایتِ رابطه چه نشان داده‌اند؟

در پژوهشِ رابرتس و دیوید (۲۰۱۶)، اثرِ فابینگِ شریک بر رضایتِ رابطه از راهِ «دعوا سرِ استفاده از گوشی» می‌گذشت. مک‌دانیل و کوین (۲۰۱۶) در ۱۴۳ زنِ متأهل یا هم‌خانه دیدند هرچه تکنوفرنس بیشتر بود، دعوا سرِ فناوری بیشتر، رضایتِ رابطه کمتر، علائمِ افسردگی بیشتر و رضایت از زندگی کمتر بود. وانگ و همکاران (۲۰۱۷) در ۲۴۳ بزرگسالِ متأهلِ چینی دیدند فابینگِ ادراک‌شدهٔ شریک با رضایتِ رابطهٔ کمتر همراه است و رضایتِ کمتر به‌طورِ غیرمستقیم با افسردگیِ بیشتر. همهٔ این‌ها پرسش‌نامه‌اند و مدلِ آماریِ «میانجی‌گری» علّیت را اثبات نمی‌کند؛ نویسندگانِ مک‌دانیل و کوین هم خودشان هشدار داده‌اند نمی‌توان علّیت را فرض کرد.

مرورِ فراتحلیلی

نی و همکاران (۲۰۲۵) ۵۲ مطالعه (۵۸ نمونه، ۱۹٬۶۹۸ نفر) را فراتحلیل کردند. فابینگِ شریک با رضایتِ رابطه، رضایتِ زناشویی، کیفیتِ رابطه، صمیمیت، پاسخگویی و نزدیکیِ هیجانی رابطهٔ منفی داشت و با دعوا و حسادت بیشتر همراه بود. در عواملِ مرتبط، اعتیاد به رسانه قوی‌ترین همبستگی را داشت؛ دلبستگیِ اضطرابی و اجتنابی، افسردگی و تنهایی هم همبسته بودند، ولی عزتِ‌نفس پیش‌بینیِ معناداری نبود. این فراتحلیل جهتِ علّی را نشان نمی‌دهد: افسردگی هم در فهرستِ عواملِ همبسته است، نه فقط پیامد.

مسئله فقط «زمانِ گوشی» نیست

در دو پژوهشِ رابرتس و دیوید و مک‌دانیل و کوین، رابطه از مسیرِ «دعوا سرِ گوشی» می‌گذشت، نه صرفِ مصرف. رابرتس و دیوید همچنین دیدند دلبستگیِ اضطرابی اثرِ فابینگ بر دعوا را تقویت می‌کند: کسی که از رها شدن نگران است، گوشی‌دیدنِ شریک را بیشتر «پیامِ بی‌اهمیتی» می‌خواند (مقالهٔ «دلبستگیِ اضطرابی»). یعنی معنایی که هر دو به این رفتار می‌دهند مهم است: «من الان مهم نیستم» یا «او خسته است و فقط می‌خواهد ذهنش را خالی کند».

شواهدِ آزمایشی: احساسِ تعلق

چاتپیتایاسانوندا و داگلاس (۲۰۱۸) در یک طرحِ آزمایشی، شرکت‌کنندگان (عمدتاً دانشجویانِ زن) را در سناریوی گفت‌وگو با کسی که کم یا زیاد فابینگ می‌کرد تصور کردند؛ فابینگ احساسِ تعلق را تهدید کرد و با کیفیتِ ارتباط و رضایتِ کمتر همراه بود. محدودیت: «شریک» در آن تصویرِ انیمیشنی بود، نه همسرِ واقعی. این یافته را نمی‌شود مستقیم به زندگیِ زوجی تعمیم داد، ولی با فرضِ «تهدیدِ تعلق» هم‌خوان است.

چرا بعضی‌ها بیشتر فابینگ می‌کنند؟

چاتپیتایاسانوندا و داگلاس (۲۰۱۶) نشان دادند اعتیاد به اینترنت، FOMO و ضعفِ خودکنترلی با اعتیاد به گوشی و آن با فابینگ مرتبط بودند، و فابینگ‌کردن و فابینگ‌شدن آن را «عادی» می‌کند. این یافته‌ها کلی‌اند و ویژهٔ زوج‌ها نیستند. در عمل: اگر خودتان هم بدونِ توجه به گوشی دست می‌برید، قضاوتِ شریک سخت‌تر می‌شود؛ مقالهٔ «وابستگیِ گوشی و مدارِ دوپامین» و «FOMO» ریشهٔ این الگو را می‌گویند.

چطور درباره‌اش حرف بزنیم؟

جملهٔ مفید معمولاً با احساس و درخواستِ مشخص است: «وقتی وسطِ حرف‌زدنم به گوشی نگاه می‌کنی، حس می‌کنم مهم نیستم. می‌شود در شام گوشی‌ها دور باشند؟» جمله‌هایِ مضر: «تو معتادِ گوشی هستی»، «همیشه همین‌طوری». بپرسید چرا برایش گوشی جذاب است (کار؟ فرار از استرس؟ تنهایی؟) و خودتان هم همین پرسش را از خود بپرسید. اگر بحث به دعوا کشید، وقفه بگذارید و بعد با آرامش برگردید.

توافق‌هایِ ساده و قابلِ اجرا

نمونهٔ توافق: سرِ میزِ غذا و در ده دقیقهٔ اولِ رسیدن به خانه، گوشی کنار؛ اگر کارِ فوری هست، قبلش بگوییم؛ اعلان‌ها را در ساعتِ خانوادگی خاموش کنیم؛ شب‌ها شارژِ گوشی خارج از تخت. این‌ها «قانونِ مجازات» نیستند؛ تعهدِ دوطرفه‌اند. هیچ یافته‌ای نشان نمی‌دهد دقیقاً کدام قاعده بهتر است؛ آنچه برایِ هر زوج جواب بدهد با آزمون و بازبینی پیدا می‌شود. دورهٔ «وابستگیِ دیجیتال» تمرین‌هایِ بازگرداندنِ گوشی به جایگاهِ ابزار را دارد.

حدودِ شواهد و کِی کمکِ حرفه‌ای

تقریباً همهٔ داده‌ها خودگزارشی و مقطعی‌اند؛ مطالعهٔ آزمایشی یا طولی با هر دو همسر کم است. نمونه‌ها بیشتر غربی، دانشجویی یا چینی‌اند و نمی‌دانیم چقدر به زوج‌هایِ ایرانی تعمیم می‌یابند. اگر دعوا سرِ گوشی تکرار می‌شود، با پنهان‌کاری، شکِ خیانت یا ترسِ شدید از رها شدن همراه است، یا استفادهٔ یکی از شما اختیار را از دست داده، مشاورِ زوج یا فردی کمک می‌کند. اگر این موضوع به تنهایی و افسردگیِ شدید رسیده، به متخصص مراجعه کنید.

منابع

  1. Roberts, J. A., & David, M. E. (2016). My life has become a major distraction from my cell phone: Partner phubbing and relationship satisfaction among romantic partners. Computers in Human Behavior, 54, 134–141.
  2. McDaniel, B. T., & Coyne, S. M. (2016). "Technoference": The interference of technology in couple relationships and implications for women's personal and relational well-being. Psychology of Popular Media Culture, 5(1), 85–98.
  3. Wang, X., Xie, X., Wang, Y., Wang, P., & Lei, L. (2017). Partner phubbing and depression among married Chinese adults: The roles of relationship satisfaction and relationship length. Personality and Individual Differences, 110, 12–17.
  4. Ni, N., Ahrari, S., Zaremohzzabieh, Z., Zarean, M., & Roslan, S. (2025). A meta-analytic study of partner phubbing and its antecedents and consequences. Frontiers in Psychology, 16, 1561159.
  5. Chotpitayasunondh, V., & Douglas, K. M. (2018). The effects of "phubbing" on social interaction. Journal of Applied Social Psychology, 48(6).
  6. Chotpitayasunondh, V., & Douglas, K. M. (2016). How "phubbing" becomes the norm: The antecedents and consequences of snubbing via smartphone. Computers in Human Behavior, 63, 9–18.

پرسش‌هایِ کوتاه

فابینگ (Phubbing) یعنی چه؟

فابینگ ترکیبِ phone و snubbing است و یعنی در حضورِ یک نفر، به‌جای توجه به او، به گوشی نگاه کردن. در رابطهٔ زوجی «فابینگِ شریک» نامیده می‌شود. پژوهش‌ها نشان می‌دهند مسئله فقط زمانِ گوشی نیست؛ احساسِ نادیده‌شدن و دعوا سرِ گوشی در رابطهٔ آن با رضایتِ رابطه نقش دارد. این یافته‌ها همبستگی‌اند، نه اثباتِ علّیت.

آیا فابینگ باعثِ افسردگی یا طلاق می‌شود؟

پژوهش‌هایِ مقطعی نشان داده‌اند فابینگِ شریک با رضایتِ رابطهٔ کمتر و از راهِ آن با علائمِ افسردگیِ بیشتر همبسته است؛ ولی طراحیِ خودگزارشی و مقطعی علّیت را ثابت نمی‌کند و حتی فراتحلیلِ ۲۰۲۵ افسردگی را هم در فهرستِ عواملِ همبسته آورده است، یعنی جهتِ اثر مشخص نیست. دربارهٔ طلاق مستقیم داده‌ای در منابعِ بررسی‌شده پیدا نشد.

چطور به همسرم بگویم گوشی‌اش آزارم می‌دهد؟

با احساس و درخواستِ مشخص شروع کنید: «وقتی وسطِ حرف‌زدنم گوشی را نگاه می‌کنی، حس می‌کنم مهم نیستم؛ می‌شود سرِ شام گوشی‌ها دور باشند؟» از برچسب («معتادِ گوشی») و تعمیم («همیشه») بپرهیزید، علتِ جذابیتِ گوشی برایش را بپرسید و خودتان هم همین قاعده را بپذیرید. اگر دعوا تکرار شد، مشاورِ زوج کمک می‌کند.

دوره‌ای مرتبط در گُدار

دورهٔ وابستگیِ دیجیتال

برایِ کسی که می‌داند زیادی در گوشی است، بارها تصمیم گرفته کم کند و نشده، و استفاده به خواب، کار یا رابطه‌اش آسیب زده. اگر مسئله محتوایِ خاص یا قمارِ آنلاین است، کارِ تخصصی‌تری لازم است.

شروعِ این دوره ←

ادامهٔ این موضوع در گُدار

تازه‌ترین مقاله‌ها

هم‌رسانی:تلگرامواتساپ

← همهٔ مقاله‌ها

اگر گُدار را دنبال می‌کنید، آن را به منابعِ ترجیحیِ گوگل اضافه کنید تا مطالبش را در جست‌وجو بیشتر ببینید.

گُدار را به منابعِ ترجیحیِ گوگل اضافه کنید
ورود به اپِ گُدار ←