عیب‌یابیِ کارِ صندلی
جلسهٔ ۴ از ۸ · سوپرویژنِ طرحواره‌درمانی
کارِ چندصندلی — گفت‌وگویِ نمایشی بینِ مدهایِ مختلفِ مراجع — یکی از تکنیک‌هایِ نمایان‌ترِ طرحواره‌درمانی است، اما به‌راحتی می‌تواند به یک نمایشِ سطحی یا کاوشِ بدونِ جهت تبدیل شود. این جلسه چارچوبی برایِ عیب‌یابیِ کارِ صندلیِ ناموفق می‌دهد.
رویکردِ درمانی: عیب‌یابیِ سیستماتیکِ کارِ چندصندلی در سوپرویژنِ طرحواره‌درمانی، از سطحی‌شدن تا گم‌کردنِ جهت
این جلسه برایِ چه کسی است
برایِ سوپروایزری که کارِ چندصندلیِ سوپروایزیِ او همیشه به یک گفت‌وگویِ ذهنیِ توصیفی برمی‌گردد — مراجع دربابِ هر مد حرف می‌زند، اما هرگز واقعاً از زبانِ آن مد صحبت نمی‌کند.
در این جلسه چه می‌گذرد
۱. تشخیصِ نشانه‌هایِ کارِ صندلیِ سطحی در برابرِ کارِ صندلیِ اصیل ۲. آشنایی با نقشِ درمانگر به‌عنوانِ کارگردانِ صحنه در کارِ صندلی ۳. مهارتِ هدایتِ مجدد وقتی گفت‌وگو بی‌جهت می‌شود ۴. تشخیصِ زمانِ مناسب برایِ ورودِ درمانگر به یکی از صندلی‌ها
چرا این جلسه اینجایِ مسیر است
چهارمین جلسه، چک‌لیستِ اصالتِ کارِ صندلی را می‌سازد و درمانگر را به‌عنوانِ کارگردانِ صحنه بازتعریف می‌کند — با پرسشِ همیشگیِ اینکه کِی باید وارد یکی از صندلی‌ها شد و کِی باید کنار ماند.
تمرین‌هایِ این جلسه — و اینکه چه چیزی به شما می‌دهند
چک‌لیستِ اصالتِ کارِ صندلی
زمان: ۱۰ دقیقه، پس از هر ارائه‌ی کارِ صندلی
این چک‌لیست، تمایزِ کارِ اصیل از کارِ سطحی را از یک احساسِ مبهم به معیارهایِ عینی و قابلِ‌آموزش تبدیل می‌کند.
مراحلِ اجرایِ هر تمرین، قدم‌به‌قدم، درونِ اپ است. هر جلسه در سه سطحِ عمق ارائه می‌شود: ساده، عالی، و پیشرفته.
ادامه‌یِ این جلسه در اپ ←