گُدار

آکادمی روان‌شناختی دکتر عقیلی

خیانت عاطفی آنلاین در برابر خیانت جنسی آنلاین: آیا پیامدهای روان‌شناختی آنها متفاوت است؟

«فقط آنلاین بود» و «به او دست هم نزد» دو جمله‌ای‌اند که بسیاری از افرادِ خیانت‌دیده می‌شنوند. پشتشان یک پرسشِ جدی هست: آیا خیانتِ عاطفیِ آنلاین با خیانتِ جنسیِ آنلاین از نظرِ روان‌شناختی فرق دارد؟ جوابِ صادقانه این است: در هسته‌یِ آسیب بسیار شبیه‌اند، و در آنچه ذهنِ فردِ آسیب‌دیده رویش می‌ماند، متفاوت.

نوشتهٔ دکتر مجتبی عقیلی · عضو هیات علمی دانشگاه پیام‌نور · دانشیار روانشناسی سلامت · انتشار: ۸ مهر ۱۴۰۵

هم‌رسانی:تلگرامواتساپ

دو نوعِ خیانتِ آنلاین — و مرزِ مبهمِ بینشان

خیانتِ عاطفیِ آنلاین یعنی صمیمیتِ پنهان با کسِ دیگر از راهِ پیام، شبکه‌ی اجتماعی یا اپلیکیشن، بدونِ محتوایِ صریحاً جنسی: دلبستگی، محرم‌راز شدن، «فقط او مرا می‌فهمد». خیانتِ جنسیِ آنلاین یعنی چتِ جنسی، تبادلِ تصویر، تماسِ تصویری یا محتوایی که آگاهانه برایِ فردی خاص ساخته می‌شود.

در عمل، این دو اغلب هم‌پوشان‌اند: بسیاری از ماجراهایِ آنلاین با صمیمیتِ عاطفی شروع می‌شوند و به کششِ جنسی می‌رسند، یا برعکس. تفکیکشان بیشتر برایِ فهمیدنِ آنچه رخ داده مفید است تا برایِ تعیینِ اینکه «چه‌قدر خیانت است».

پژوهش دربابِ «کدام دردناک‌تر است» چه می‌گوید

دیوید باس و همکارانش (۱۹۹۲) در پژوهشِ مشهورشان نشان دادند مردان به‌طورِ میانگین بیشتر از خیانتِ جنسی و زنان بیشتر از خیانتِ عاطفی آزرده می‌شوند. این یافته سال‌ها نقل شد، اما بعدها انتقادهایِ جدی هم دید: دستنو و سالووی (۱۹۹۶) پیشنهاد کردند بسیاری از افراد این دو را جدا نمی‌بینند و خیانتِ جنسی را نشانه‌ی دلبستگیِ عاطفی هم می‌دانند؛ و پژوهش‌هایِ بعدی نشان داد اندازه‌یِ تفاوتِ جنسیتی به روشِ سنجش بستگی دارد و در سنجش‌هایِ پیوسته کوچک‌تر می‌شود.

ویتی (۲۰۰۳) هم در پژوهشِ خود دربابِ نگرشِ مردان و زنان به خیانتِ آنلاین و آفلاین نشان داد بسیاری از شرکت‌کنندگان رفتارهایِ آنلاین را خیانت می‌شمارند و قضاوتشان به نوعِ رفتار بستگی دارد. نتیجه‌یِ عملی: تفاوتِ جنسیتی در این موضوع واقعی اما معتدل است، و تفاوتِ میانِ افراد از تفاوتِ میانِ زن و مرد بزرگ‌تر است.

هسته‌یِ مشترکِ آسیب

زیرِ هر دو نوع، همان ساختارِ آسیب هست: پنهان‌کاری، نقضِ اعتماد، و شکستنِ حسِ اینکه «من انتخابِ اول و امنِ او هستم». جنیفر اشنایدر در بررسی‌هایِ خود دربابِ همسرانِ افرادی که الگویِ وسواسیِ رفتارِ جنسیِ آنلاین داشتند، از احساسِ خیانت، تحقیر، طرد و شرم گزارش داد؛ همان طیفی که در خیانتِ آفلاین هم دیده می‌شود.

به همین دلیل واکنش‌هایِ شبیهِ ضربه — بی‌خوابی، تصویرِ ناخواسته، برانگیختگیِ بدنی — در هر دو نوع دیده می‌شوند، و آنچه در جلسه‌یِ ۲ بسته‌یِ درمانِ فردِ خیانت‌دیده توضیح داده می‌شود، هر دو را در بر می‌گیرد: این‌ها پاسخِ طبیعیِ یک سیستمِ سالم به یک تهدیدِ واقعی‌اند.

آنچه در «آنلاین» بودن فرق می‌کند

اول، ردِ ماندگار. پیام‌ها و تصویرها می‌مانند و فردِ آسیب‌دیده می‌تواند بارها بخواندشان — که هم به‌دنبالِ حقیقت است، هم خودش را بارها زخمی می‌کند. دوم، ابهامِ حضورِ فیزیکی: جمله‌یِ «به او دست هم نزد» به‌ظاهر کم‌کردنِ اهمیت است، اما برایِ بسیاری بی‌ربط است، چون آسیبِ اصلی دلبستگی و اعتماد است نه تماسِ فیزیکی.

سوم، کم‌شدنِ ترمز. جان سولر (۲۰۰۴) پدیده‌ی «اثرِ بازداری‌زداییِ آنلاین» را توصیف کرد: آدم‌ها آنلاین، بیشتر از حضوری، خودافشایی می‌کنند و مرزها زودتر سست می‌شوند. این یعنی صمیمیت در آنلاین می‌تواند سریع‌تر از یک رابطه‌یِ حضوری بالا برود، که در مقاله‌یِ «خیانتِ عاطفی با چت‌بات‌ها» هم دیدیم.

آنچه ذهنِ فردِ آسیب‌دیده رویش می‌ماند

در خیانتِ عاطفیِ آنلاین، پرسشِ غالب معمولاً درباره‌یِ جایگاه است: «آیا او را بیشتر از من دوست داشت؟ من چه کم داشتم؟ او را برایِ چه چیزی انتخاب کرد؟» مقاله‌یِ «من چه کم داشتم که تو خیانت کردی؟» همین دام را باز می‌کند. در خیانتِ جنسیِ آنلاین، اغلب تصویرهایِ ناخواسته، مقایسه‌یِ بدنی و آسیبِ اعتماد به صمیمیتِ جنسی برجسته‌ترند.

این‌ها الگوهایِ بالینیِ رایج‌اند، نه قانون. ممکن است هر دو لایه در یک نفر باشد، و مهم این است که هرکدام بدونِ قضاوت شنیده شود. جلسه‌یِ ۳ بسته‌یِ خیانت‌دیده روی تصویرهایِ ناخواسته و جلسه‌یِ ۲۶ روی بدن و مقایسه کار می‌کند.

چرا «فقط آنلاین بود» گمراه‌کننده است

این جمله معمولاً از سویِ طرفِ خطاکار برایِ کم‌کردنِ اهمیت می‌آید، و از سویِ اطرافیان برایِ آرام‌کردنِ فردِ آسیب‌دیده. اما آسیب از «آنلاین‌بودن» نمی‌آید؛ از راز، از فریب و از نقضِ اعتماد می‌آید. اگر کسی ماه‌ها با فردی دیگر گفت‌وگویِ پنهانِ صمیمی یا جنسی داشته، از نظرِ اثر روی رابطه، «فقط» جایی در آن جمله ندارد.

جمله‌ای که به فردِ آسیب‌دیده کمک می‌کند این است: «درد تو واقعی است و اندازه‌یِ ماجرا را من تعیین نمی‌کنم.»

چرا رتبه‌بندیِ درد کمکی نمی‌کند

پرسیدنِ «کدام بدتر است؟» می‌تواند به رقابتِ درد بدل شود: فردِ آسیب‌دیده احساس می‌کند باید ثابت کند دردش «به‌اندازه‌ی کافی» است، و طرفِ خطاکار وسوسه می‌شود بگوید «حداقل جنسی نبود». هیچ‌کدام به ترمیم کمک نمی‌کند.

آنچه واقعاً ترمیم را پیش می‌برد، در هر دو نوع یکی است: افشایِ کامل و یک‌باره (نه تدریجی)، گوش‌دادنِ بدونِ دفاع، شفافیتِ موقتِ توافق‌شده و کارِ واقعی روی زمینه‌ها. مقاله‌یِ «تاب‌آوریِ زوجی پس از خیانت» همین چهار عامل را از پژوهش استخراج کرده است.

وقتی رفتار الگویِ وسواسی پیدا کرده

اگر خیانتِ آنلاین بخشی از یک الگویِ تکرارشونده و خارج‌ازکنترل است — چت‌هایِ جنسیِ متعدد، مصرفِ اجباریِ محتوا، هزینه‌یِ پنهانی — موضوع فقط «تصمیمِ بد» نیست و به کمکِ تخصصی نیاز دارد. جلسه‌یِ ۵ بسته‌یِ خیانتِ دیجیتال سه لایه‌یِ مصرف، پنهان‌کاری و هزینه را بدونِ قضاوتِ اخلاقی از هم جدا می‌کند و برایِ زمانی که رفتار از سلیقه به اجبار رسیده، ارجاعِ صریح دارد.

پرسش‌هایِ کوتاه

آیا خیانتِ عاطفیِ آنلاین از خیانتِ جنسیِ آنلاین دردناک‌تر است؟

پژوهش‌ها تفاوتِ متوسطی بینِ زن و مرد نشان می‌دهند (زنان بیشتر عاطفی، مردان بیشتر جنسی)، اما تفاوتِ میانِ افراد بزرگ‌تر است و به روشِ سنجش بستگی دارد. برایِ ترمیم، مقایسه‌یِ «کدام بدتر است» کمک نمی‌کند؛ هسته‌یِ آسیب در هر دو یکی است: پنهان‌کاری و نقضِ اعتماد.

«فقط آنلاین بود و دست هم نزد» یعنی خیانت نبوده؟

این جمله معمولاً برایِ کم‌کردنِ اهمیت به کار می‌رود، اما آسیب از تماسِ فیزیکی نمی‌آید؛ از راز، فریب و نقضِ دلبستگی می‌آید. صمیمیتِ پنهانِ ماه‌ها، چه عاطفی چه جنسی، اثرِ خیانت روی رابطه دارد. درد کسی که آسیب دیده، به اندازه‌یِ «تماسِ فیزیکی» اندازه‌گیری نمی‌شود.

چرا خواندنِ پیام‌هایِ ثبت‌شده این‌قدر عذاب‌آور است، ولی نمی‌توانم نخوانم؟

چون ردِ دیجیتال ماندگار است و ذهنِ آسیب‌دیده هم دنبالِ حقیقت است و هم با هر بار خواندن دوباره زخمی می‌شود. کمک می‌کند برایِ خواندن یک حدِ مشخص بگذارید (مثلاً یک بار، با حضورِ درمانگر یا فردِ امن) و بعد تصمیم بگیرید. جلسه‌یِ ۳ بسته‌یِ خیانت‌دیده برایِ تصویرهایِ ناخواسته ابزار دارد.

دوره‌ای مرتبط در گُدار

درمانِ فردِ خیانت‌دیده

برایِ کسی که خیانت را کشف کرده و همین حالا در آن ایستاده — چه تصمیم به ماندن گرفته باشد، چه به رفتن، چه هنوز نداند.

شروعِ این دوره ←

ادامهٔ این موضوع در گُدار

تازه‌ترین مقاله‌ها

هم‌رسانی:تلگرامواتساپ

← همهٔ مقاله‌ها

اگر گُدار را دنبال می‌کنید، آن را به منابعِ ترجیحیِ گوگل اضافه کنید تا مطالبش را در جست‌وجو بیشتر ببینید.

گُدار را به منابعِ ترجیحیِ گوگل اضافه کنید
ورود به اپِ گُدار ←